Κείμενα #34: Rak ti Khon Kaen (Νεκροταφείο της δόξας)
Apichatpong Weerasethakul

Για λόγους δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας προβάλλεται εδώ μόνο ένα μικρό απόσπασμα της ταινίας.

Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017, 24:00 στην ΕΡΤ2
Rak ti Khon Kaen (Νεκροταφείο της δόξας), 2015, Γερμανία/Γαλλία/Βρετανία/Ταϊλάνδη, 122΄
Σκηνοθεσία: Apichatpong Weerasethakul

Το Rak ti Khon Kaen είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία του Ταϊλανδού σκηνοθέτη Apichatpong Weerasethakul. Σε μια επαρχιακή πόλη στη βορειοανατολική Ταϊλάνδη οι στρατιώτες που έχουν στρατοπεδεύσει σε ένα εργοτάξιο προσβάλλονται από μια περίεργη ασθένεια του ύπνου και νοσηλεύονται σε μια αυτοσχέδια κλινική. Δύο από τις εθελόντριες που τους περιθάλπουν γίνονται φίλες και ανακαλύπτουν ότι οι εκσκαφές των στρατιωτών χάλασαν ένα αρχαίο βασιλικό νεκροταφείο που φέρεται να βρίσκεται κάτω από την κλινική, και ότι αυτό ακριβώς προκάλεσε τη μυστηριώδη αρρώστια.

Η αρρώστια έχει κεντρική θέση στη δουλειά του Apichatpong, ως δείκτης όχι μόνο σωματικών αλλά και κοινωνικών και ιστορικών δεινών – μιας συλλογικής παθολογίας. Η ταινία κυκλοφόρησε μετά την επιστροφή της Ταϊλάνδης σε καθεστώς στρατιωτικής δικτατορίας το 2014, μια περίοδο οξύτατης ανασφάλειας που επιτεινόταν από την ασταθή υγεία του σεβαστού βασιλιά Bhumipol, ο οποίος πέθανε τον επόμενο χρόνο, έπειτα από επτά δεκαετίες στον θρόνο. Ίσως όμως είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την πολιτική αγωνία που διέπει την ταινία, η οποία αντανακλά τη χαρακτηριστική ηρεμία του σκηνοθέτη: την ευκολία του με τις κοινότοπες κουβέντες της σύγχρονης ζωής, με την αλλόκοτη πνευματική ένταση και με τις συναντήσεις και τις συγκρούσεις των δύο αυτών πλευρών.

Το Rak ti Khon Kaen υπονοεί πως ό,τι αποσιωπάται θα αναδυθεί αναπόφευκτα στην καθημερινή μας πραγματικότητα και πως ο κόσμος που κατοικούμε δεν είναι διαχωρισμένος από εκείνους που ονειρευόμαστε. Παρότι η ταινία διαδραματίζεται σαφώς στο «εδώ και τώρα», πρόκειται για ένα παρόν διαποτισμένο από το παρελθόν, παλαιότερο ή πρόσφατο –ένα τοπίο που θυμάται–, όπου οι νεκροί μάς επισκέπτονται σαν παλιοί φίλοι και όπου ό,τι θάβουμε δεν μένει για πάντα κάτω από το έδαφος.

—David Teh, επιμελητής, κριτικός και Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης

Αναρτήθηκε στην κατηγορία Δημόσια τηλεόραση στις 07.08.2017